بعضی از عاشقانه های ایرانی واقعا شورشو در اوردن...
مثلا رمان"همخونه"که یکی از دوستام پیشنهادکرد منم رفتم خوندم.مثلا توی این رمان پسره همش به دختره بی اعتنایی میکنه دختره هم همش گریه میکنه آخرش هردوشون دست از لجبازی در میارن و به هم میرسن.
اینجاست که حرص من درمیاد(کسایی که این رمانو خوندن میدونن چقدر حرص دراره.)

البته این فقط نظر منه.عاشقانه آرام بدنیست من زیاد رمان ایرانی نخوندم.
ولی ازبین همون سه چهارتای ایرانی"دالان بهشت"خیلی قشنگ بوده.
ویرایش بعد از پست lady chemist:
آره آره همون خارجیا رو آدم بخونه عاشقشون میشه.هم به صرفه تره هم آدم وقتشو پای این آب توخیارای ایرانی تلف نمیکنه.
چه فرقی میکنه ما ایرانیارو بخونیم.آخرش که همشون به هم میرسن....