خیال پردازی از نوع MIT

یه چیزی که در مورد خیلی از بچه‌های ایران صادقه، اینه که خیلی خودشون رو بزرگ می‌بینن! همهٔ ما‌ها هم اینجوری هستیم! همه اول کار که می‌رن راهنمایی، مطمئن هستن که شاگرد اول MIT خواهند بود در آینده نزدیک! بعدش که می‌آن دبیرستان، می‌گن حالا درسته که MIT نمی‌رم، ولی مطمئنا توی یکی از ۱۰ داشنگاه بر‌تر دنیا بورسیه می‌شم.
بعد می‌رن پیش دانشگاهی، می‌بیین عمرا کسی بورسیه نمی‌کنه، می‌گن الان من کنکور رو می‌دم، می‌رم برق شریف بعدش راحت بورسیه می‌گیرم می‌رم فلان داشنگاه
بعد که می‌رن یه رشته معمولی توی دانشگاه……
و این روند کم شدن آرزو‌ها ادامه داره! دلیلش می‌دونید چیه؟ چون اون اولش خودتون رو خیلی بزرگ دونستید! اون دانش آموزهای هند و پاکستان و چین و روسیه و…. رو اصلا در نظر نمی‌گرفتید!
خلاصه قضیه اینکه الان شاید خیلی احساس بکنید که ایرانی می‌تواند و ایرانی شاخ است و علم در ثریا هم باشد مردانی از سرزمین پارس و…..! ولی هرچی بزرگ‌تر می‌شید، بیشتر متوجه می‌شید واقعا تو دنیا چه خبره!

8 دیدگاه در “خیال پردازی از نوع MIT

  1. مديرگروهنوشت؟
    ميشه لطف كنيد خودتون رو معرفي كنيد؟برام جالبه كه بدونم اعضا كي هستن و چه طوري انتخاب شدن.
    يك دنيا تشكر

  2. @دوست: در مورد پست باید نظر بدین ، اون مال فرومه :دی
    آقای مطهری مدیر هستش و دور هم جمع شدن چند سال پیش اینجارو راه انداختن بعدش به خودشون سمت دادن ( :دی ببخشید مدیر)

  3. در مورد پست:
    این خیال پردازیا از بلاهای شدید مدرسه تیزهوشان هست که بچه هارو یکم از واقعیت دور میکنه و غرور با خودش میاره بعدش وقتی میان پیش دانشگاهی یکم جا میخورن و بدتر از اون اگه مدرسشونم کم بذاره اوضاع بدجوری خراب میشه و اونا مجبور میشن سطح آرزوهاشون رو هی بیارن پایین تر …( نظر منه البته 😉 )

  4. × دید بالا تر داشتن ، همیشه هم بد نیست ، کسی اگه استارتشو با یه چیز کوچیک بزنه ، شاید وسطاش دلسرد بشه

  5. این که خوبیه! حداقل به یه امیدی هر چند دروغ یه تلاشی می کنند، تازه شاید کمتر از یه درصد افراد بتونند، البته به نظرم خیلی کمتر، اما به جای دلسردی بهتره یه امید الکی داشته باشند(برا بعضیا، نه همه)

  6. اما به نظرم حق بچه های سمپاده که بلند پروازی کنن. اونا (شاید همه شون نه ولی حداقل بعضیاشون) میتونن خیلی خوب شکوفا بشن البته اگه روشون حساب کنن . از اول مهر که رفتیم مدرسه تازه من متوجه شدم چه بلایی داره سر سمپادمون میاد هر کسی که فکرشو میکردمو نمیکردم قبول شده . کلاسای مدرسه مون خیلی شلوغ شده. به نظرم اگه این جوری پیش بره باید اسم مدرسه مون رو به جای تیزهوشان بگذاریم :هر کسی که هوشیاره بیاد!!

  7. یه ذره فکر کنید، همه ی ما آدم ها با آرزوهامون تو زندگی پیش می ریم. اگه آرزوهامون بزرگ باشن، بیشتر تلاش می کنیم پس برای هر کسی داشتن چند آرزوی بزرگ و بلند پروازی لازمه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *